Συναίσθημα: Νευρογνωσιακή βάση και μοντέλα - P. Q. Deeley, Neurocognitive models of emotion

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει εξελιχθεί για να επεξεργάζεται κάποια γεγονότα-ερεθίσματα και να αναγνωρίζει ότι αυτά επιφέρουν εγγενώς ανταμοιβή ή αποστροφή. Τέτοια μη-μαθημένα ερεθίσματα ορίζονται ως πρωτογενείς ενισχυτές (primary reinforcers) (Rolls 1999). Ο εγκέφαλος γρήγορα συνδέει ουδέτερα ερεθίσματα που συνδέονται στο χώρο και στο χρόνο με πρωτογενείς ενισχυτές, με αποτέλεσμα τα ερεθίσματα αυτά να προκαλούν παρόμοιες υποκινούσες ή συναισθηματικές αποκρίσεις.

Sloan, R. P., Bagiella, E., Powell, T., "Religion, Spirituality and Medicine", Lancet 1999, 353: 664-667

Μετάφραση άρθρου από τη σελίδα: http://ienc.weblog.ub.rug.nl/wp-content/uploads/religionmedicine.pdf

Η θρησκεία και η επιστήμη μοιράζονται μία πολύπλοκη ιστορία, όπως μοιράζονται και ένα πολύπλοκο παρελθόν. Κατά καιρούς, σε όλον τον κόσμο η ιατρική και η πνευματική φροντίδα παρέχονταν από το ίδιο άτομο. Σε πολλές εποχές, παθιασμένες (ακόμη και βίαιες) συγκρούσεις χαρακτήριζαν τη σχέση της θρησκείας με την ιατρική και την επιστήμη. Καθώς το ενδιαφέρον για την εναλλακτική και συμπληρωματική ιατρική έχει αυξηθεί, η ιδέα της σύνδεσης των ιατρικών και θρησκευτικών παρεμβάσεων έχει γίνει ευρέως δημοφιλής, ιδιαίτερα στις Η.Π.Α. Για πολλούς ανθρώπους, οι θρησκευτικές και πνευματικές δραστηριότητες προσφέρουν αναφούφιση σε περίπτωση ασθένειας. Ωστόσο, καθώς οι αμερικανικές ιατρικές σχολές προσφέρουν όλο και περισσότερα μαθήματα για τη θρησκεία και την πνευματικότητα,1 αλλά και καθώς οι εκθέσεις εξακολουθούν να παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το ζήτημα αυτό τόσο ανάμεσα στους γιατρούς όσο και στο ευρύ κοινό, είναι ουσιώδες να εξετάσουμε πώς, ή ίσως ακόμη και το εάν, η ιατρική θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα. Στον παρόν άρθρο, μέσα από μία συνολική, αν και όχι συστηματική, ανασκόπηση των εμπειρικών στοιχείων και ηθικών ζητημάτων, κάνουμε μία πρώτη προσπάθεια για μία τέτοια εξέταση. 

Humphrey, N., “Placebo Effect”, in R. Gregory (ed.), Oxford Companion to the Minds, 2005

Μετάφραση άρθρου από τη σελίδα: http://www.humphrey.org.uk/paper/2004Placebo.pdf 

Όταν οι άνθρωποι είναι αδιάθετοι ή άρρωστοι, θα αρχίσουν να αναρρώνουν αμέσως μόλις λάβουν ιατρική φροντίδα, προτού ακόμη η θεραπεία έχει κάποια άμεση επίδραση στο σώμα τους ή ακόμη και αν η θεραπεία δεν είναι παρά μία απάτη. Απλά και μόνο η πίστη ότι θα θεραπευτούν μπορεί επιφέρει την ανάρρωση.

       Αυτό είναι το φαινόμενο Placebo (όρος που δημιουργήθηκε κατά το Μεσαίωνα από τους επαγγελματίες πενθόντες, οι οποίοι καλούνταν στις κηδείες και πληρώνονταν για να τραγουδούν εσπερινούς για το νεκρό, ξεκινώντας με το "Placebo Domino..."),[που στα ελληνικά σημαίνει ψευδοφάρμακα ή εικονικά φάρμακα.

Hobson, J. A. and Stickgold, R., "Dreaming: A Neurocognitive Approach", Conscious and Cognition, 3, 1-15, 1994

Μετάφραση άρθρου

Οι μελέτες που καταγράφονται στα ακόλουθα κείμενα έχουν ως στόχο να παρέχουν μία περιεκτική, λεπτομερή και ποσοτική εικόνα της νόησης στη φάση που οι άνθρωποι ονειρεύονται. Οι βασικές υποθέσεις μας είναι ότι η εγρήγορση, ο ύπνος REM και ο ύπνος NREM (non-REM) αντιπροσωπεύουν φυσιολογικά ξεχωριστές και αναγνωρίσιμες καταστάσεις του εγκεφάλου και ότι οι διαφορές ανάμεσα στη νοητική δραστηριότητα κατά την εγρήγορση, τον REM και τον NREM αντανακλούν αυτές τις φυσιολογικές διαφορές. Έχουμε μελετήσει τα όνειρα σε ένα διαδικαστικό επίπεδο ανάλυσης και σε αυτές τις εργασίες έχουμε μελετήσει τις ιδιαίτερες ιδιότητες των συναισθημάτων στα όνειρα, τις παράδοξες μεταμορφώσεις, τις αλλαγές στη σκηνή και τη συνάφεια της πλοκής σε ενηλίκους και παιδιά 4 ως 10 ετών ως μέρος μίας μεγαλύτερης προσπάθειας να χαρτογραφήσουμε τα νοητικά φαινόμενα, που εξαρτώνται από κάθε κατάσταση, με βάση τις διάφορες νευροβιολογικές διαδικασίες που τα διέπουν. Πιστεύουμε ότι τέτοιες προσπάθειες θα ενισχύσουν την κατανόησή μας όχι μόνο για  το γεγονός ότι ονειρευόμαστε και για τα νευροβιολογικά υποστρώματα του γεγονότος αυτού, αλλά επίσης και για τις διαδικασίες που είναι κοινές στην ονειρική πράξη και σε άλλες ασυνήθιστες καταστάσεις.

Λέξεις κλειδιά: όνειρα, νόηση, καταστάσεις του εγκεφάλου, χαρτογράφηση, ονειρικά χαρακτηριστικά

Krippner, S. and Combs, A., "Self-Organization in the Dreaming Brain".

Μετάφραση άρθρου από τη σελίδα:  http://www.stanleykrippner.com/papers/self-organization_dreamingbrain.htm

Το άρθρο αυτό προσεγγίζει τη συνείδηση κατά τις στιγμές που ονειρευόμαστε μέσα από μία εξέταση της αυτοοργάνωσης των ιδιοτήτων του εγκεφάλου κατά τον ύπνο. Αυτή η θεώρηση  παρέχει ένα βήμα προς τη συμφιλίωση των προσπαθειών για την κατανόηση της διαδικασίας του ονείρου με βάση τον εγκέφαλο και με βάση το περιεχόμενο. Στο άρθρο αυτό υποστηρίζεται ότι ο εγκέφαλος μπορεί να κατανοηθεί ως ένα πολύπλοκο σύστημα αυτοοργάνωσης, το οποίο ανταποκρίνεται κατά τη διάρκεια των ονείρων σε υπολειμματικά συναισθήματα και αναμνήσεις. Η υπερ-ανταπόκριση του εγκεφάλου το διάστημα που βλέπουμε όνειρα εξετάζεται από την πλευρά της τάσης πολύπλοκων συστημάτων, που μοιάζουν χαοτικά, να ανταποκριθούν σε μικρές μεταβολές των αρχικών συνθηκών (φαινόμενο της πεταλούδας) και να ενισχύσουν τα λεπτά συναισθηματικά και γνωσιακά σήματα μέσω του μηχανισμού του στοχαστικού συντονισμού, όλα σε συνδυασμό με τις ψυχοφυσιολογικές αλλαγές στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια τόσο του ύπνου βραδέων κυμάτων όσο και κατά τη διάρκεια ονείρων στον ύπνο REM. Τέτοιες αλλαγές περιλαμβάνουν την ενεργή αναστολή της διέγερσης που προκαλείται από το εξωτερικό περιβάλλον και, ιδιαίτερα στον ύπνο REM, μεταβολές στα κύρια νευροτροποποιητικά συστήματα του εγκεφάλου, βομβαρδισμός του οπτικού φλοιού  με εκρήξεις PGO δραστηριότητας, αυξήσεις στη δραστηριότητα του μεταιχμιακού συστήματος του εγκεφάλου και μία μείωση της δραστηριότητας των προμετωπιαίων περιοχών.

Λέξεις κλειδιά: εγκέφαλος, συνείδηση, όνειρο, αυτο-οργάνωση, ύπνος REM